Καλά εσύ με ποιον είσαι;

Editorial 01 | Κάπου όπα όμως…

Πάντα με τα παιδιά. Μετά από αμέτρητους πονοκεφάλους, καφέδες και —ας μην κρυβόμαστε— απελπισμένα τσιγάρα, γεννήθηκε η ιδέα του Intuit. Aυτή η ιδέα που καιρό στριφογύριζε στο μυαλό μου.

Τι γίνεται τελικά με τα παιδιά;

Όχι θεωρητικά. Πρακτικά. Καθημερινά.

Σαν μαμά μιας υπέροχης κόρης στην τελευταία τάξη του λυκείου, σαν θεία παιδιών όλων των ηλικιών και σαν άνθρωπος που εδώ και 25 χρόνια ζει μέσα στον κόσμο του παιδιού, αναρωτιέμαι συχνά, γιατί τόση πίεση; γιατί τόσο άγχος; γιατί τόσα παιδιά δυσκολεύονται και τόσοι γονείς νιώθουν ότι αποτυγχάνουν ενώ τρέχουν ασταμάτητα;

Γιατί, μεταξύ μας, οι γονείς σήμερα κάνουμε πρωταθλητισμό.

Και ειδικά οι νέες μαμάδες.

Μέσα σε δύο χρόνια γινόμαστε λίγο παιδίατροι, λίγο αναπτυξιολόγοι, λίγο διατροφολόγοι, λίγο παιδοψυχολόγοι και κάποιες μέρες… διαπραγματευτές ομήρων.

Αν είσαι νέα μαμά και νομίζεις ότι όλοι οι άλλοι ξέρουν τι κάνουν κι εσύ όχι, πίστεψέ με, κανείς δεν ξέρει. Απλώς άλλοι το κρύβουν καλύτερα. Όλοι έχουμε κάνει ένα νυχτερινό google search «37,6 πυρετός είναι φυσιολογικό ή να φύγω για επείγοντα;»

Μετά έρχεται το επόμενο level. Budget manager. Logistics coordinator. Family CEO.
Ποιοτική διατροφή, δραστηριότητες, δεύτερη γλώσσα πριν τα 10, άθλημα, διάβασμα — αχ, αυτό το διάβασμα… — νυχτερινές συζητήσεις και κλάματα (η χαριστική βολή) αν φυσικά δεν έχουν μουτρα μαζί σου.

Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν μεγαλώνεις παιδί ή τρέχεις startup?

Κάπου όπα βρε παιδί μου…

Μήπως το παρακάναμε;

Μήπως τα παιδιά, αντί να μεγαλώνουν, τρέχουν μαραθώνιο με coach τη μαμά;

Μήπως οι γονείς, αντί να ζούμε τις στιγμές με τα παιδιά μας, βρισκόμαστε σε μια μόνιμη κατάσταση μικρού πανικού;

Γιατί μαζί με όλα αυτά μπήκαν στη ζωή μας κι άλλα. Μοναξιά, ενοχές, υπερκόπωση, κλειστές πόρτες και εντάσεις. Και εκείνη η επίμονη αίσθηση πως, όσο κι αν δίνεις, ποτέ δεν είναι αρκετό.

Και να πω και κάτι ακόμα;

Στα 18 χρόνια μητρότητας — να μη μιλήσω καν για τα 25 χρόνια στον χώρο του παιδιού — έχω δει παιδαγωγικές θεωρίες, τάσεις και μόδες να έρχονται και να φεύγουν σαν σεζόν.

Η μία λέει έτσι. Η άλλη το αντίθετο.

Και καμία δεν γύρισε ποτέ να πει:

«Συγγνώμη βρε παιδιά… αν σας γέμισα ενοχές, αν σας μπέρδεψα, αν σας έπεισα ότι καταστρέφετε το παιδί σας επειδή δεν κάνατε το τάδε.»

Γιατί πόσες πρακτικές, πόσα “must”, πόσα προϊόντα δεν κρίθηκαν μετά άχρηστα, ακατάλληλα, ακόμα και επιβλαβή;

(Να μην ανοίξω κεφάλαιο “πράγματα που αγοράσαμε γιατί θα άλλαζαν τη ζωή μας” και χαλάσω κόσμο)

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω αυτά τα κακόμοιρα τα παιδιά να προσπαθούν να μας ευχαριστήσουν.

Κι εμείς να προσπαθούμε να ευχαριστήσουμε εκείνα.

Να τα δούμε ευτυχισμένα.

Και, ας είμαστε ειλικρινείς, λίγο και να αποδείξουμε στους άλλους ότι δεν είμαστε τόσο χάλια μαμάδες όσο υπονοεί η κάθε νέα μόδα.

Γι αυτο σου λέω, κάπου όπα!

Μήπως χρειαζόμαστε λιγότερους γκουρού και περισσότερη εμπιστοσύνη;

Λιγότερα trends και περισσότερη σχέση;

Γιατί το παιδί δεν μεγαλώνει με μόδες.

Μεγαλώνει με σύνδεση.

Εγώ είμαι με το παιδί!

Και είμαι και με τη μαμά.

Με το ένστικτό της. Που ξέρει περισσότερα απ’ όσο νομίζει, και κυρίως ξέρει καλύτερα το παιδί της.

Που δεν χρειάζεται να γίνει τέλεια.

Μόνο παρούσα.

Ναι, τα παιδιά θέλουν όρια. Θέλουν συγκέντρωση. Θέλουν γνώσεις.

Αλλά δεν χρειάζεται να αγιάσουμε όλοι από την εξάντληση για να μεγαλώσουν σωστά.

Υπάρχουν πιο ανθρώπινοι τρόποι.

Και πιο ανάλαφροι.

Γιατί τελικά το παιδί δεν χρειάζεται άλλον έναν project manager.

Χρειάζεται έναν ήρεμο ενήλικα δίπλα του.

Τα παιδιά δεν θέλουν τέλειους γονείς.
Θέλουν διαθέσιμους.

Μέχρι το επόμενο
Πάντα με τα παιδιά.